>> Katerige euforie

Een van de redenen waarom ik bijna drie weken niets meer van me heb laten horen is – naast het gebruikelijke lijstje slappe excuses – ook het Europees Kampioenschap voetbal. Normaal gesproken bekijk ik elke pot broodnuchter, maar bij het Nederlands elftal is dat op de een of andere manier anders uitgepakt. Natuurlijk is het ook niet echt slim om op een terras te bivakkeren waar er slechts keuze is tussen twee producten: bier (voor de mannen) en rosé (voor de vrouwen). Zet daar Nederland-Frankrijk bij aan, ga nog even de kroeg in (weer aan het zondigen – als we nu tóch bezig zijn…) en DOL vergat even dat het de zaterdagmorgen erop een zaterdag op de Arbeitseinsatz was, om zo achterstanden weg te kunnen werken.

Oef… Nooit zó’n stel katerige koppen bij elkaar gezien. Ondanks de avond ervoor toch één grote grafstemming. Ibuprofen werd naast een koekje bij de koffie rondgedeeld. Des te debieler: voor iedereen was het wel een uiterst productieve dag. Werkt euforie dan bevorderend? Could be. Niet voor niets kregen we maandag werkelijk geen ene flikker voor elkaar. Maar goed, daar zat dan ook nog een vrije zondag tussen. Alleen had ik dan weer gezeik met de NS die de meest logische route voor haar bussen niet kan vinden. Kostte me goffetomme drie uur, waar ik er normaal met één uur en drie kwartier ben! Nu begrijp ik waarom ze sporen gebruiken… kunnen ze tenminste niet afwijken – tenzij de wissels verkeerd staan.