>> DOL schijt op de NS

Vogels en DOL, het zal nooit een fijne combinatie worden – nou ja, op een lekker stukje kip na dan. Nee, het gaat mij om die in het wild rondfladderende krengen, in de zogenaamde natuur. Ik meende jullie al een tijd geleden over een soortgelijk geval, zij het iets minder ernstig, geïnformeerd te hebben, maar duik in mijn archief – doe het ook eens, daar is het voor! – leverde helemaal niets op, terwijl het vorige incident ook nog in mijn geheugen gegrift staat.

Ik kan maar één ding zeggen: wat al die treehuggerclubjes ook mogen zeggen, alle vogels moeten dood! Echt, ik heb vanaf nu schijt aan die beesten. Want hoewel het tamelijk gênant is, durf ik het best toe te geven: voor de tweede keer in mijn leven ben ik door zo’n vliegend stuk afval bescheten. Was het een jaar of twee geleden nog een tamelijk bescheiden wit vlekje, vrijdag voelde ik ineens iets op mijn jack – het kwam eigenlijk best hard aan.

Ik was net iets te laat. Dacht mijn trein nog wel te kunnen halen. Maar nee hoor, dan tref je net zo’n dag dat die krengen op tijd rijden. Dus dan wacht ik maar en doe ik Camiel Eurlings elke Nederlander maar al te graag ziet doen: een bak koffie scoren – al doe ik dat sowieso elke dag al, die meiden zien me binnenlopen en geven mij al aan wat ik wil, ik hoef alleen maar instemmend te knikken – en besluit een peuk te gaan roken, alwaar het in de alinea hierboven genoemde geschiedde.

Ik beek de uitwerpselen. Hmmm… vast geen duif. Groot, echt gewoon een dikke homp. Ik besloot hem af te vegen aan de muur die trein- van busstation scheidt. Groen bovendien. Raar…

Toen een uur of wat later onder het genot van een sigaretje met collega’s de achterlijke verhalen boven kwamen – iedereen had een offday en overkwam dingen die men liever niet openbaar maakt – wist de gozer die tegenover me zit – de enige niet-roker van het stel, maar hij gaat toch maar mee, want “anders zit ik daar maar zo alleen” -, biologisch iets meer onderlegd – ook een mislukte nog iets – te melden dat het om een reiger ging.

Altijd al kutbeesten gevonden. Dat is er door mijn pa wel ingeramd. Die was namelijk pissig op die beesten omdat ze zijn vijver leegvraten. Mijn woede is, naar ik nu kan bezien, nog een fractie erger. Ik hoop voor die dieren dat ik me niet voortplant, want dan is er met een generatie of drie die soort uitgestorven.