>> Onverwachts conservatisme

Hoe sommige van je online collegae je toch aan het denken kunnen zetten… Zach weet er inmiddels alles van. Nee, ik ga niet zozeer mee in zijn filosofische trend van de laatste weken, maar in zijn laatste stuk – scroll maar naar beneden. Want het deed me denken aan mijn jeugd – iets wat de laatste maanden al wel vaker door mijn hoofd spookte, maar me vandaag definitief doet besluiten het toetsenbord te molesteren. Naar nu blijkt heb ik een heel wat vrijere opvoeding gehad dan ik al die jaren deed vermoeden. Sterker nog: ben ik zowaar conservatiever dan mijn oude lui?

Married… with Children. Zelfs bij herhaling zevenendertig brengt die serie nog een grote grijns op mijn muil. Maar de laatste tijd vraag ik me vooral af waarom mijn ouders me als jong van een jaar of tien eigenlijk naar lieten kijken. Want ik betwijfel of ik toen wel iets van de dubbelzinnigheid mee kreeg. Seksuele bodems? Het zal allemaal wel. Buck was toch vooral een lieve hond, Al en Bud waren coole losers en Kelly bezorgde je vooral een vreemd, onherkenbaar gevoel.

Nee, dan de onschuldige popmuziek… Ach, de welbekende hitlijst, wat was daar nou mee mis? Nou, in mijn optiek helemaal niets! Toch verbaas ik me erover dat ik daar in de zwoele zomer van 1987 gewoon naar mocht kijken. Want de clip van Sabrina… tja, daar valt weinig meer bij te raden.

En die befaamde zondagmorgen van de VPRO? In mijn herinnering was daar toch ook zo af en toe wel een stel tieten te bewonderen. Maar navraag bij familie levert op dat er geen discussie over is geweest of dat ik ineens met spontane, ietwat verrassende vragen kwam.

Hoe anders moeten die kids vandaag de dag hun ouders laten uitslapen. Veel geweld, kleuren, etc. Zeg maar dat ze het beeld kunnen volgen om van hun ADHD af te komen. Retalin-tv. Veramerikanisering. Kneuken zonder naakt. Geen vrijheid, blijheid, make love not war is ver te zoeken.

Misschien dat m’n ouders juist dachten dat de mentaliteit daarachter geen kwaad kon en dat ik me aan de hedendaagse cultuur spiegel en denk: zo zo, mocht dat? Maar kijken naar het huidige tv-aanbod mist de jeugd van tegenwoordig – kots! Excuses voor dit stukje prekerij – dat juist en krijg je een hersenloos stel mongolen waarbij iemand die zijn concentratie langer dan drie tellen kan vasthouden al wordt gezien als studiepik.

Nee, wijs volk. Dat komt met de jaren. Bij mij dus ook wel.

PS: Het zou natuurlijk een beetje flauw zijn om Zachs versie van Sabrina te tonen, dus hierbij maar eens een compleet andere. Vraag ik me slechts één ding af: wie is die lul achter dat keyboard? Dat kon ik namelijk bij de diepgravende studie naar het Italiaanse ‘zingende’ blootmodel en hedendaagse (M?)ILF niet meer vinden.